Do broni konwencjonalnej kwalifikujemy białą oraz palną. To zwykle stosowane narzędzia walki, również we współczesnych wojskach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego rodzaju przedmioty, które nie potrzebują załadowania pocisków. Za przykład ma okazję posłużyć schematyczny miecz, włócznia czy topór. Ich przeznaczeniem jest indywidualna walka. Na ogół żąda bliskiego kontaktu z przeciwnikiem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega szafki do szatni lub też sejfy gabinetowe. Szermierka stanowi już poniekąd dyscyplinę sportową, niż poważną metodę ataku i walki. Podział broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Zaliczamy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu entuzjastycznie wykorzystywano z broni siecznej, innymi słowy mieczy oraz szabli. Połączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce odnajdzie się w szafa kartotekowa. Ciekawym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym efektem rozcinania, jest halabarda czy też pałasz. Stanowią połączenie jednego lub ewentualnie paru ostrzy, przytwierdzonych do drewnianego kija.