Do broni konwencjonalnej kwalifikujemy białą i palną. To z reguły wykorzystywane narzędzia walki, także we współczesnych armiach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego rodzaju przedmioty, jakie nie żądają załadowania pocisków. Za przykład może posłużyć szablonowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Zazwyczaj potrzebuje bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten rodzaj broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega regały metalowe czy też sejfy domowe. Szermierka stanowi już raczej dyscyplinę sportową, aniżeli znaczną metodę ataku i walki. Podział broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Zaliczamy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu z rozkoszą wykorzystywano z broni siecznej, czyli mieczy i szabli. Złączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce odnajdzie się w szafy ognioodporne. Interesującym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym rezultatem rozcinania, jest halabarda bądź pałasz. Stanowią połączenie jednego lub ewentualnie paru ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.