Do broni typowej kwalifikujemy białą oraz palną. To na ogół wykorzystywane narzędzia walki, także we współczesnych armiach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego rodzaju przedmioty, które nie żądają załadowania pocisków. Za przykład może posłużyć sztampowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Zazwyczaj potrzebuje bliskiego kontaktu z przeciwnikiem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, jaka oblega szafy ognioodporne lub sejfy depozytowe. Szermierka stanowi już raczej dyscyplinę sportową, niż znaczną metodę ataku oraz walki. Podział broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Zaliczamy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu entuzjastycznie korzystano z broni siecznej, innymi słowy mieczy i szabli. Złączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety oraz floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce odnajdzie się w sejfy ognioodporne. Atrakcyjnym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym skutkiem rozcinania, jest halabarda albo pałasz. Stanowią połączenie jednego lub ewentualnie kilku ostrzy, przytwierdzonych do drewnianego kija.