Do broni konwencjonalnej kwalifikujemy białą i palną. To w większości wypadków stosowane narzędzia walki, także we współczesnych wojskach. Do broni białej kwalifikujemy wszelkiego rodzaju przedmioty, jakie nie żądają załadowania pocisków. Za przykład ma prawo posłużyć tradycyjny miecz, włócznia czy topór. Ich przeznaczeniem jest indywidualna walka. W większości wypadków żąda bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega sejf biurowy lub ewentualnie sejfy domowe. Szermierka stanowi już raczej dyscyplinę sportową, aniżeli znaczną metodę ataku oraz walki. Podział broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Kwalifikujemy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu ochoczo korzystano z broni siecznej, innymi słowy mieczy oraz szabli. Połączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety oraz floret zadają rany kłute. Stąd ich wspólna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce znajdzie się w regały metalowe. Pociągającym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym następstwem rozcinania, jest halabarda czy też pałasz. Stanowią połączenie jednego lub kilku ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.